Contan sen parar os ideólogos oficiais do sistema que só "as empresas crean riqueza e postos de traballo". Logo, para rematar o círculo vicioso da súa afirmación non demostrada tiran como conclusión: "o que hai que facer pois é adelgazar ao Estado e axudar aos empresarios."
Esta matraca repetida unha e mil veces remata por se converter nunha desas verdades "de consenso". Sen embargo, as cousas non son nin un "chisquiño así"...
-A empresa entendida como unha entidade xurídica privada en mans dos capitalistas non crea valor: simplemente encobre unhas relacións de explotación (plusvalía) entre os que teñen o capital e os que non teñen máis ca ofrecer que a súa forza de traballo. A concreción como "persoa xurídica" non é máis ca un constructo, unha ideoloxización dunha realidade subiacente económico-social.
-Porque se como din, a riqueza a crean os empresarios, porque entón cando fan folga os traballadores deíxase de "crear valor"? Non será acaso que son eses que aportan o súa forza de traballo a cambio dun salario (que non representa máis ca unha parte da riqueza creada) os que realmente dan valor á mercancia?
-Os profetas do novo capitalistmo tecnolóxico que cantaron a desaparición do "traballo" e a súa substitución por un mundo de máquinas, ordenadores e trebellos varios, cando se enfrontan a unha folga coma a do metal quedan sen resposta... porque son os propios patróns os que din moi claramente: "ou volvedes ao traballo ou isto vaise ao carallo". É típico dos intelectuais do sistema non confrontar as súas divagacións coa realidade social, cos conflitos de clase, coa loita entre capitalistas e operarios... para eles, iso non existe porque previamente decretaron a súa morte interesada.
Toda esa mitoloxía a prol do capitalismo ten unha funcionalidade práctica moi evidente: traspasar recursos públicos a mans privadas. E cando dicimos recursos públicos dicimos que unha parte aínda maior da plusvalía non pagada e que debería repercutir en forma de servizos sociais a prol dos traballadroes é substraída da colectividade e posta a disposición dos amos do diñeiro.
Cando os gobernos capitalistas, como o de ZP, agasalla á banca e aos especuladores financeiros con milleiros de millóns de euros e dólares están sinxelamente expropiando aos máis febles de servizos como sanidade, garderías infantís, educación de calidade, etc etc. Os outros, os poderosos non precisan da gratuidade destes servizos porque xa os pagan dos seus ben repletos petos.
Cando o Estado asume perdas e non gañanacias, cando os empresarios chaman á porta da "res publica" para recibir subvencións e axudas tiradas dos impostos pagados polo pobo, non están a recoñecer que son eles os auténticos chuchadores da riqueza que non crearon e despilfarraron?
Porque hai que dicilo unha e outra vez: o capitalista non crea riqueza, aprovéitase da riqueza e do valor creado polo traballador...
E esa riqueza e valor do traballo é a base para a construción dunha sociedade distinta, dunha sociedade baseada no reparto democrático da produción, da ciencia e da tecnoloxía. Confundir a propiedade da riqueza coa súa produción é un dos maiores logros da ideoloxía do sistema.
Agora, cando o conflito do metal, ou de Caramelo, ou da pedra, ou de Leite Pascual... están a cuestionar moitas das tópicas falsidades espalladas polos "creadores de opinión", temos que saber defender con todas as consecuencias a nosa verdade, a verdade dos de abaixo, dos explotados e oprimidos, dos parados e precarios, dos que sempre teñen que perder, con esa outra "verdade" creada para perpetuar este sistema fundamentado nalgo tan irracional como que para que uns o teñan todo, os máis non deben ter case que nada...
Por iso a gran consigna da esquerda alternativa non pode se outra que
"AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS CÓS SEUS BENEFICIOS".
