UN PRIMEIRO BALANZO

Perto de 25000 votos avalan o nacemento de IzAn-Izquierda Anticapitalita. Un resultado que para un partido con á penas seis meses de vida, que até onte mesmo estaba a recoller sinaturas para poder presentarse, que sufriu un descarado e vergoñento boicot por parte dos medios de comunicación públicos e privados para que unha cortiña de oprobioso silenzo caese sobre a súa existencia, ás súas propostas e a súa actividade, entendemos que non está nada mal (superamos, por exemplo, ao PCPE con moitos militantes e moito tempo de existencia)

Por suposto, sempre haberá quen compare estas cifras coas dos grandes partidos institucionais... pero nin ese era o noso reto nin tampouco é o noso xogo o da competencia marquetiniana e despilfarradora propia das organizacións do sistema.

Outro era o noso obxectivo e cremos que o cumprimos sobradamente: a consolidación do partido (insistimos en que á penas temos seis meses de vida), a súa presentación e presenza a nivel de todo o Estado Español, o achegamento de milleiros de simpatizantes que a través dos comités de apoio e cun gran esforzo desinteresado (nada que ver coas prebendas dos grandes partidos) conformaron unha rede de activistas e contactos que de seguro axiña dará os seus froitos.

O feito até agora non é maís cun primeiro paso. Un paso imprescindible na procura da constitución desa esquerda alternativa da que nos reivindicamos e da que non cremos ser os representantes exclusivos, pero que tampouco claudicamos ante as imposicións das teses de calqueira outra organización sen unha discusión aberta e radical.

Hoxe, cómpre mais ca nunca un debate franco, sen sectarismo sobre esa necesaria construción dun polo de esquerda anticapitalista. Demostramos que existimos, que estamos aquí, que temos futuro. Chamamos aos compañeiros independentistas e anticapitalistas galegos, aos que están en proceso de ruptura co BNG, aos que desbotan calquera tipo de reforma nas súas burocratizadas organizacións social-liberais a xuntar esforzos, a preparar unidos as necesarias respostas que esixirán os ataques dos capitalistas e os seus gobernos.

Felicitamos aos compañeiros dos partidos irmáns do Bloco de Esquerda portugués ou do NPA francés que acadan representación no Parlamento Europeo. O seu exemplo, o seu traballo, a súa dignidade na defensa dun programa e dunha praxe anticapitalista demostra que SI É POSÍBEL ser á vez un partido de combate, democrático e con vocación de desputar á maioría á esquerda institucional submetida ao sistema.

E que dicir dos resultados globais?

Empezando polos máis achegados, os compañeiros do BNG, segue a caída libre do seu apoio electoral (menos do 10% xa). Toda a montaxe do seu congreso non valeu para que a xente percibira ese viraxe á esquerda que dicían. Pola contra, os ultimos sucesos, como as declaracións do seu lider vigués sobre os traballadores en loita do metal ("vándalos"...) , a súa campaña descafeinada, as súas alianzas inexplicables e os seu constante chamamento a un frontismo coa burguesía autóctona lévaos á perda acelerada da súa base social, que non o esquezamos, é unha base de esquerda, combativa, reivindicativa. A disonancia entre a súa direción e os sectores sociais que o apoian medra de cotío.

En canto ao PSOE, o seu social-liberalismo estálle a pasar factura. Xa o fixo en Galicia (onde, por certo, continúa "in crecendo" a perda de votos), e agora tócalle no resto de España. A xente xa comprobou que detrá do sorriso de ZP e das poses de esquerdismo, non hai nada, só iso, fachada.

A dereita sae triunfadora porque non atopa rival nunha esquerda medorenta e desnortada. Así, non é de estrañar que a xente prefira as políticas orixinais do neoliberalismo a esas malas fotocopias da socialdemocracia europea.

É a hora doutra esquerda, dunha esquerda comprometida cos de "abaixo", cos traballadores, cos parados, cos xoves que sufren contratos lixo, coas mulleres, coa terra e o planeta, e co país, pero cun país chamado Galiza que non debe ser identificado cos poderosos do mesmo, coa súa burguesía explotadora e represora (aí están os exemplos do metal), cos Caramelo, cos Feijoo, cos amos do sistema.

O camiño será longo e cheo de dificultades. Pero ao igual que fixeron os nosos compañeiros portugueses ou franceses, percorrerémolo, porque hoxe máis ca nunca... AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS CÓS SEUS BENEFICIOS.