A CHAVE DO BNG.

Contan dun borracho que cando ía chegando a casa e ao atravesar a eira, na escuridade, tropezou, caeu e perdeu a chave. Borracho coma estaba, levantouse, seguiu camiñando e cando parou fronte a súa porta, púxose a buscar a chave polo chan á luz da farola que estaba xusto diante.
Ao cabo dun bo anaco de tempo, apareceu por alí un veciño e logo de enterarse do que ao seu compadre lle sucedía, quixo axudarlle e axeonllouse el tamén dentro do circulo de luz que daba a lampada.
Pasaran varias horas de intensa busca e non aparecía a chave por ningures... Canso e desmoralizado, preguntoulle o bo home ao seu achegado:
-E logo, estás seguro de que perdeches a chave por aquí?
E o noso borrachuzas, entre grolo grolo de viño peleón, contestoulle:
- Non ho, perder, perdina alí, na eira, pero como está ás escuras pensei que era mellor buscala por aquí, onde hai luz...

Algo así, desgrazadamente, estálle a pasar ao BNG e moi salientablemente ao señor Beiras. Perderon a chave para facer do BNG un instrumento de liberación nacional e social e, en troques de buscala alí onde a deixaron, andan a súa procura noutro lugar máis "iluminado", pero errado...

Porque a chave do futuro nazonalista non se atopa no falso dilema de se "asemblearismo si ou non", dilema formulado fóra de contexto, fóra das loitas e movementos sociais, fóra do carácter de clase que debería ter a cuestión da democracía interna (e externa) nas organizacións.

Plantexar como "principio" que o asemblearismo é maís democrático que a discusión e o debate dende a base, con posturas e alternativas definidas, sobre textos claros, con tendencias respectadas e con tempo e lugar para explicar e defender cada idea, e onde logo da decantación das maiorías e minorías por unhas ou outras se poidan elixir delegados que noutro ámbito defendan tales posicións, non é correcto. En fin, crer "porque si" que nunha asemblea íase poder discutir con máis amplitude e profundidade simplemente porque o número de persoas equivale a máis clarexamento, é un erro de principiantes baseado nun mito hai tempo "desmitificado". Abondan os exemplos de máxima transparencia e respecto democrático en organizacións rexidas polo sistema de delegados así como do contrario, estructuras teoricamente asemblearias e, porén, rexidas pola manipulación e o control burocrático dos membros.

O formalismo democrático á marxe dos movementos e das loitas sociais foi e é unha trampa...

Non, o problema do BNG non é ese. O debate plantexado por Beiras e os seus epígonos non pasa de ser unha escusa para buscar aparentes diferenzas (que queren amosar como fundamentais) cando, de feito, a concordancia entre "críticos" e "oficialistas" é esencial nas súas teses políticas.

Concordancia no carácter que se lle quere dar ao Bloque de fronte interclasista, onde caberían dende a burguesía do "país" até os parados e marxinados.

Concordancia na subordinación a unha estratexia de "capitalismo propio", onde o importante sería desenvolver "as nosas forzas produtivas", sen explicitar que tales "forzas produtivas" son patróns que se rexen pola lei do mercado, pola lei do máximo beneficio, pola lei da explotación e da plusvalía (traballo non pagado= precariedade, salarios á baixa para competir mellor, paro...) e pola solidariedade da súa propia clase: véxase senón a posición da Confederación de Empresarios Galegos e máis concretamente a da patronal de Pontevedra.

Concordancia en non cuestionar este sistema de clases chamado capitalismo, plantexando unha pantasmagórica coincidencia de intereses entre traballadores e empresarios, entre os ZARA, Pescanova, Pastor... e os asalariados dos talleres (os/as "menosdemileuristas"), dos servizos, dos barcos... Si, hai solidariedade de clase, pero dáse entre os Citroen ou BBVA e os Amancio Ortega, entre os Jove e os Barreras, entre os capitalistas de "fóra" e de "dentro"...

Unha Galiza froito dunha concepción mecanicista da loita de clases e da historia, onde ben sexa o "socialdemócrata" Beiras (así defínese el mesmo) con esa filosofía de bombeiro e policía submiso aos grandes intereses do capital, como o "mao" Paco Rodriguez, co seu etapismo estaliniano, onde primeiro correspondería a consolidación dun capitalismo nacional cunha democracia burguesa concorde ao mesmo e logo, nun futuro "sine die", a superación do mesmo nun socialismo difuso.

Por iso, un debate sobre democracia en abstracto, sen encadralo nunha posición de clase e dentro dunha loita por un obxectivo de liberación tanto nacional como social, inseparables e dialecticamente interelacionados, convértese nun atranco para superar o rastreiro pragmatismo oportunista no que está mergullado o Bloque. Pragmatismo, por certo, que non é máis ca desembocadura do confusionismo político-ideolóxico de antano, hoxe aínda vixente

Porque acaso enténdese polos ideólogos do BNG que a burguesía vai favorecer o mesmo tipo de democracia que os traballadores?

Talvez consideran esas cabezas pensantes do Bloque que a cuestión democrática é unha sinxela formalidade e que para o capitalista resúltalle o mesmo que o seu diñeiro e o seu poder de decisión poida ser controlado polos traballadores?

Se cadra cren os "intelectuais" nazonalistas que "centrarse" equivale a non ser "marxinais". Pode ser, sempre que estean dispostos a pagar a peaxe de transformarse no que dicían non querer ser: organizacións burguesas ao servizo do capital. Certamente, poderán chegar a ser tan "importantes" como o PNV, como CiU, como ERC, e até como a ¡Chunta Aragonesista! ( con quen, noutro renuncio incomprensible ás ideas de sempre, agora, con esta sinatura, convértese a Aragón nunha "nazón sen estado"... viva o oportunismo electoral!) pero a conta de ir deixando polo camiño todo aquilo polo que paga a pena loitar: a superación da explotación e da opresión, de clases ou de pobos...

Se se desbota isto, de que democracia falamos?

Porque a chave perdida non se atopa no fácil lugar iluminado polo poder e o diñeiro. Está alí onde se perdeu... alí onde outros veciños nosos, como o Bloco de Esquerda portugués ou o Novo Partido Anticapitalista francés, souberon encontrala, demostrando a falsidade de que para ter audiencia e non ser "marxinados" cómpre ser moderados e submisos ás ordes do capital e do poder.

VÉMONOS ALÍ, ONDE ESTÁ A CHAVE.