Na mesma medida en que medra a crise, coas súas terribles consecuencias de paro e precariedade, fame, medo ante o futuro... crece tamén o desnorte, a perda de confianza nun sistema no que se acreditara até hai pouco, a busca de saídas para a súa anguriosa situación...Nese escenario, en que o vello non acaba de morrer e o novo non agroma dunha vez, aparecen os salvapatrias, os populistas da dereita, os neofascistas coas súas receitas de odio e rancor contra as camadas populares máis desfavorecidas: os inmigrantes, os de color e fisonomía diferente, os sen papeis...Eles, os marxinados, son os que teñen os peores medios para organizarse, defenderse dos ataques de que son obxecto (tanto polas organizacións neonazis, como tamén polos aparellos represivos do Estado) e acadar solidariedades...Que doado é botarlle as culpas do paro, da delincuencia, da pobreza que coma unha pantasma recorre as rúas das cidades e vilas do país!
Como explicar senón esa nova de que en Italia separan aos nenos inmigrantes dos nacionais en clases diferentes, en aulas distintas, en escolarizaciones desintegradas?
Como entender esa morea de declaracións de "liberais" da dereita, de socialdemócratas (ex. Ministro de Traballo de España), de institucións oficiais nas que se culpabiliza directa ou indirectamente aos inmigrantes dos males da sociedade?
Sempre a mesma lóxica: a de enfrontar entre si aos traballadores, a de dividir aos desposuídos para que os posuidores sigan a enriquecerse máis e máis, a de buscar "cabezas de turco" entre os febles para centrar neles o noxo, a rabia, a desesperación dos que sufrimos a crise...
Entanto, os bancos din que obteñen máis beneficios (Santander, Pastor...), pero, iso si, a"morosidade" aumenta, ou sexa, as xentes de a pé que non poden pagar a hipoteca e, afogados polas débedas, ven como lles son embargados os pisos, os coches, as nóminas...
Din os gobernos capitalistas que non hai cartos para os servizos públicos, que hai que facer despedimentos no ensino (por iso as folgas masivas en Italia e Francia), privatizar o que antes era de todos e valía para todos (caso "La Poste"- Correos en Francia), flexibilizar (ou sexa facilitar o despido barato) o mercado laboral (así en España, a Nissan e toda a industria do automóbil anda a botar xente á rúa, a facer espedientes de regulamentación de emprego... ou a Telefónica carga sobre os ombros dos traballadores e do Estado as prexubilacións dun persoal en plenas facultades -de até 48 anos!- de rendemento, pero iso si, cunha tacha, a de teren contratos indefinidos, e os cambia por xoves aos que lles fan contratos lixo... e logo falan de produtividade, de sociedade do coñecemento, de apostar pola mocidade...)
Unha das leccións que os marxistas revolucionarios tiraron da creba do 29 foi precisamente esta: CANDO A CRISE GOLPEA E A LOITA DE CLASES SE AGUDIZA A NECESIDADE DUN PARTIDO REVOLUCIONARIO, DUNHA ORGANIZACIÓN DE ESQUERDA ALTERNATIVA E ANTICAPITALISTA, CONVÉRTESE NA TAREFA CENTRAL DE TODOS OS QUE CONSCIENTE OU INCONSCIENTEMENTE BUSCAN UNHA SAÍDA Á SITUACIÓN.
EN FRANCIA, EN PORTUGAL, EN DIVERSOS PAÍSES DE HISPANOAMÉRICA (SE BEN DE XEITO PARCIAL) XA VAN NESA LIÑA.
NO ESTADO ESPAÑOL HAI SEMENTE, VIMBIOS, GANAS, XENTES DE ANTES E DE AGORA QUE NON ESTÁN DISPOSTAS A RENDIRSE...
CONSEGUIREMOS XUNTARNOS TODOS E TODAS?
ACADAREMOS ESE PARTIDO ANTICAPITALISTA E DEMOCRÁTICO CAPAZ DE ENFRONTAR ESTE SISTEMA INHUMANO E CRUEL?
A RESPOTA, AÍNDA ESTÁ NO VENTO...